Verslag nieuwsblad.be
Je houdt niet van kasseien tellen? En met rode lichten heb je al helemaal geen geduld? Dan is mountainbiken misschien wel de geknipte sport voor jou. In de MTB-School leren beginners én gevorderden over de Ardense boomwortels vlammen volgens de regels van de kunst. Twee broers deden de test.
Steven De Moerloose (33) heeft energie met hopen en knutselt bovendien graag fietsen in elkaar. Toch was wielrennen niets voor hem: te veel drukte, asfalt en saaie wegen. In april 2006 probeerde hij eens uit of mountainbiken zijn ding was. En het was liefde op het eerste gezicht.
‘Eerst vond ik geen geschikte partners, dus ging ik maar alleen op pad. In het begin ging dat wat moeizaam, maar na een tijdje deed ik wekelijks een tocht. Onderweg kom je altijd wel andere mountainbikers tegen bij wie je kan aanpikken.’ Maar uiteindelijk overtuigde hij zijn broer Thomas (29) om mee te doen. ‘Hij koopt altijd mijn fietsen over als ik weer een nieuw model wil, en ik zet ze dan wel voor hem in orde. Ik heb intussen een titanium exemplaar, daar droomde ik echt van.’
De eerste keer dat Thomas en Steven samen gingen fietsen, was het meteen een echte modderdoop. ‘Maar blijkbaar heeft Thomas er toch van genoten’, lacht Steven. ‘Ik hou vooral van de sport, van fietsen tot je kapot bent en tot je tong op je tenen hangt. Hij geniet meer van het fietsen op zich.’
Het is voor mij een vorm van ontspanning, knikt Thomas. ‘Het doet deugd je mountainbike op te kruipen na een zware dag op het werk. Vroeger deed ik niets van sport, en ik voelde dat mijn conditie achteruitging. Dankzij dat mountainbiken is dat sterk verbeterd. Bovendien vind ik het leuk om door de natuur te rijden, tussen de velden, de bossen en de koeien. Dat is veel aangenamer dan enkel asfalt en auto’s te zien. En ook ploeteren in de modder, heuvels op en af gaan en af en toe eens vallen maken deel uit van de charme.’
Steven en Thomas vonden na een jaartje geploeter dat het tijd werd om hun techniek bij te schaven. En dus schreven ze zich in bij de Mountain Bike School, die intensieve trainingen organiseert voor beginners en gevorderden in de Ardennen. In de prachtige omgeving van Spa kregen de deelnemers heel wat oefeningen voorgeschoteld. ‘Een platform over tussen twee rotsblokken bijvoorbeeld. Daarvoor moest je een meter naar beneden, wat op zich niet veel is. Maar als je er eenmaal voor staat, is het toch even slikken’, zegt Steven.
‘Tijdens de oefeningen bleek het puur een kwestie van techniek te zijn: een heuvel oprijden hoef je bijvoorbeeld niet per se te doen met de snelheid die je gemaakt hebt tijdens de afdaling net ervoor. Je leert vanuit stilstand perfect bergop te gaan door je gewicht goed te plaatsen’, zegt Steven.
‘Ik heb vooral geleerd om op trappen te rijden en om hellingen af te dalen’, vult Thomas aan. ‘We leerden ook niet vlak voor ons wiel te kijken, maar wel tien meter vooruit. Zo kan je anticiperen op wat er komt. Je kunt natuurlijk niet alles vermijden, maar het is goed je grenzen te durven verleggen.’
Ook Steven liep tijdens een afdaling een stevige schaafwonde op, maar dat deert hem niet. ‘Anders leer je het nooit. Ik merk dat ik nu de techniek beter beheers en dat ik enorm veel tijd win. Onlangs deed ik een tocht en enkele andere mountainbikers voor mij remden plots. Ik dacht dat er een gevaarlijke put was, maar het bleek gewoon een modderplas te zijn. Het is juist leuk je eens goed vuil te maken. En die fiets maak je achteraf wel weer schoon. Hoe meer het regent, hoe meer ik het zie zitten. Ik hou van de zuurstof en de geur van het bos als het regent.’
Het fietsen heeft de broers dichter bij elkaar gebracht. ‘Steven is wat extremer dan ik, hij maakt zich nooit zorgen’, zegt Thomas. ‘Ik neem minder risico’s omdat ik al twee kinderen heb en omdat ik me bedenk dat ik de maandag erop weer moet werken. We hebben een heel verschillend karakter, maar in het fietsen hebben we elkaar echt gevonden.’
Bron: www.nieuwsblad.be