Dsc03039

24.04.10 / Verslag De ZoeNKers zaterdag 24 april 2010 deel1

Voor alle foto's klik hier

Zoals de meesten onder ons had ik er totaal geen idee van wat ons precies te wachten stond, en dat was wel spannend. Onze vier begeleiders controleren eerst de fietsen, met zin voor detail, zoals het verschuiven van de remgrepen voor betere controle. Tijdens deze inspectie blijkt dat mijn fiets “zowat volledig versleten is”, een belangrijke “take home message” voor mijzelf. Onze eerste proef is zo klein mogelijke cirkeltjes draaien. Daarmee wordt de algemene behendigheid nagegaan. Op basis daarvan worden we in twee groepen verdeeld, de zwakkeren en de sterkeren. Ik beland in de basisgroep, terecht.
Er wordt echt van 0 begonnen. Er wordt gekeken hoe we een klein bergje oprijden. Velen stormen naar boven op brute kracht en hoe je dan precies op die fiets zit maakt dan niet veel uit. Maar door de snelheid weg te nemen wordt je verplicht van de juiste techniek (puntje van zadel, zwaartepunt naar voor, blik vooruit) aan te wenden. Zelfde principe voor bergaf maar dan natuurlijk zwaartepunt naar achter brengen. Controle vooral met de voorrem (wist ik niet). We overdrijven hier een beetje maar dat is wel goed om die basisprincipes in te prenten.

Doordat we verplicht worden na te denken over wat je precies doet en/of omwille van het feit dat ze echt op uw handen staan te kijken, loopt het bij sommigen dan gewoon fout. Ook bij mij. Het zorgt bij sommigen voor stress en een frustrerend gevoel, vooral als je weet dat je op toertochten de dingen met de vingers in de neus en automatisch doet, zonder daarbij na te denken. De vraag is dan voor elk van ons: wat je automatisch doet op een TT, gebeurt dat dan op een “goede” of “foute” manier?
Dan oefenen we de “pedal kick” om over hindernissen te kunnen jumpen. Op TT’s gebruik ik vooral mijn armen om mijn stuur op te trekken, maar dat is blijkbaar niet de beste optie zeggen de begeleders. Op de allerkleinste versnelling probeer ik zo een pedal kick maar de kracht in mijn benen is blijkbaar zo groot dat ik achterover ga en plat op mijn rug terecht kom. Ik heb even mijn bekomst van die “trial” toestanden. Dan jumpen we over boomstammen en stenen, met behulp van die pedal kick. Heel de tijd zijn de begeleiders in de weer om te helpen u op te vangen, aan te moedigen, raad te geven, met het nodige geduld. Het blijkt vooral dat ik veel te veel met mijn kop in de grond rijd, en dat is zeker ook het geval voor een pak andere mensen in de groep.

lees verder  >

Onder het motto « met stijl op uw bakkes leren gaan » vertrokken 17 moedige clubleden onder een stralende zon richting Jalhay (Spa). Bedoeling van de MTB-School was om onze mensen wat meer rijtechniek bij te brengen. Met andere woorden een betere controle en minder verkrampt zitten op uw fiets, en u durven “smijten” op een verantwoorde manier. Wat dat laatste betreft zitten we met een enorme gradatie in de club, gaande van “bijna volleerden” tot “beginners die nog een ruime progressiemarge hebben”. Onder de aanwezigen toch veel mensen van de eerste categorie, een gemiste kans voor sommige thuisblijvers dus om een stapje voorwaarts te zetten, alhoewel ik goed besef dat je een bange wezel met een wat onderontwikkeld evenwichtsorgaan nooit kan omtoveren tot een downhill kamikaze. Net zoals je van een sprinter geen absolute bergkoning kan maken.